Opracowania

« Powrót

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej ADHD.

2016.10.26

Zaburzenie to jest najlepiej opisaną jednostką chorobową w psychiatrii dziecięcej. Opublikowano ponad 6 tysięcy prac na jego temat, ale mimo to ciągle budzi wiele kontrowersji. Dzieje się tak z uwagi na fakt, ze zespół ten manifestuje się złożonością i rożnorodnością symptomów.

W dużym uproszczeniu nadpobudliwość psychoruchową można sprowadzić do odmiennej pracy mózgu, która uniemożliwia dziecku kontrolowanie:

  • zachowań;
  • uwagi;
  • i ruchów.

Objawy charakterystyczne dla zespołu nadpobudliwości można pogrupować w 3 sferach funkcjonowania dziecka, tj.

  1. ruchowej – niemożność pozostania w bezruchu nawet przez krótki czas, wymachiwanie rękami, nogami, poruszanie palcami rak, ciągłe zajmowanie się rzeczami, które leżą w zasięgu rąk, kiwanie się na krześle, chodzenie po klasie.
  2. poznawczej – problemy ze skupieniem uwagi i zapamiętywaniem, najmniejszy bodziec rozprasza dziecko i odrywa je od zadania, uwaga przerzucona jest z obiektu na obiekt, co prowadzi do nieprawidłowych rozwiązań i nieprzemyślanych odpowiedzi;
  3. emocjonalnej – nieopanowanie i bardzo impulsywne reakcje, mała odporność na sytuacje trudne, łatwość w traceniu zapału, porzucanie rozpoczętych prac.

Mianem nadpobudliwości psychoruchowej określa się zazwyczaj zespół objawów występujących w pierwszej, drugiej lub wszystkich sferach funkcjonowania.

O tym czy objawy dziecka są, aż tak nasilone, że możemy mówić o zaburzeniu czyli zespole ADHD decyduje funkcjonowanie, a więc to czy objawy znacznie utrudniają dziecku życie, stają się źródłem problemów w domu, w szkole lub w obu środowiskach naraz.

Dziecko nadpobudliwe jest nieuważne, impulsywne i nadpobudliwe ZAWSZE LUB PRAWIE ZAWSZE.

Z kolei:

  • jeśli dziecko jest bardzo żywe, nerwowe i impulsywne, ale ono samo i wszyscy wokoło nie uważają tego za problem i są zadowoleni, to dziecko takie nie jest nadpobudliwe;
  • jeśli objawy nadpobudliwości występują tylko w jednej sytuacji np.: tylko w domu, to również nie jest to nadpobudliwość i należy poszukać przyczyny takiego zachowania dziecka;
  • jeśli cechy nadpobudliwości dominują w szkole, to mimo zapewnień rodziców, że nie mają kłopotów z dzieckiem w domu, szybko udaje się ustalić, iż w domu jest podobnie. Rodzice radzą sobie lepiej w takich wypadkach ponieważ mają więcej czasu, cierpliwości, miejsca i ......mają tylko jedno dziecko;
  • wiele dzieci miewa czasowe kłopoty z koncentracją, nadaktywnością ruchową lub emocjonalną. Jest to uwarunkowane u nich nagłymi przeżyciami lub czynnikami zdrowotnymi. Bardzo często wzmożony niepokój jest charakterystyczny u pacjentów alergicznych, kardiologicznych i neurologicznych i towarzyszy schorzeniom somatycznym jak również lękom, nerwicom i depresjom;
  • wzmożony niepokój ruchowy, pobudliwość emocjonalna i poznawcza ściśle korelują z wiekiem rozwojowym dziecka, dlatego też są właściwe młodszym dzieciom (wiek poniemowlęcy, przedszkolny i wczesnoszkolny).

Dorośli, którzy mają do czynienia zarówno z dzieckiem z ADHD, jak i z dzieckiem, u którego nadruchliwość, niepokój oraz deficyt uwagi ma inną etiologię prowadząc go, borykają się z podobnymi problemami. W obu też przypadkach nie istnieją jednolite style wychowawcze i dydaktyczne.

Aby pomoc dzieciom słabo kontrolującym swoje zachowanie, uwagę i ruchy należy:

  1. poznać charakter tego zjawiska;
  2. zmienić otoczenie a nie dziecko (tj. reguły, relacje, miejsce w klasie, itp.).

Co warto wiedzieć.

  • Praca z dzieckiem z ADHD i tym, które potocznie określamy "nadpobudliwym" jest trudna i wymaga odpowiedniego nakładu pracy;
  • Istotnym jest okazywanie dziecku ciepła i akceptacji oraz uwagi, gdy postępuje prawidłowo. Najczęściej natomiast dajemy jej w nadmiarze wówczas, gdy zachowuje się nieadekwatnie.
  • Ważnym jest załatwienie wszelkich problemów z dzieckiem w momentach, gdy jest wyciszone.
  • Proces uwagi jest wrażliwy na stopień podobieństwa bodźców, trudność zadania, brak wprawy, doświadczenie, zagrożenie i niepokój, upośledzenie i roztargnienie, nudę. Gdy chcemy zainteresować czymś dziecko to musi to być ciekawe i krótkie.
  • Uwagę skupiają też bodźce nowe i trudne.
  • Niezbędnym jest formułowanie oraz pilnowanie przez osobę dorosłą celów działalności dziecka, które są jasno określone, niezbyt odległe w czasie i proste do realizacji.
  • Pomocnym dziecku jest stałe kontrolowanie jego działalności oraz przypominanie o zobowiązaniach.

Opracowanie: Profitnet.pl